و هنگامي كه روبه سوي آسمان مي كنم تنها عشقم را به تو مي بينم.دراين دنياي فاني
قلبم را با عشق به تو پر ميكنم وتقديم به تو ميكنم ........ ميدانم شايسته ي تو بيش از اينهاست اما چه كنم...........
اي تنها يار وياورم اي معشوق من اي اميد قلب تنهايم اي آرامش بخش روح سرگردان وجودم كمكم كن ....... ياريم كن تورا بشناسم چرا كه عشق از شناخت حاصل ميشود..
اميدم عشقم روح مرا آرام گردان و قلبم را از تشويشهاي بي مورد پاك گردان.........
ميدانم و آگاهم فردي كه به تو ايمان آورد حزن واندوه به قلبش راه ندارد......در تعجبم كه چه مؤمني هستم.....با اينكه اين همه دم از عشق به تو ميزنم اما باز روزنه هاي نااميدي در من چه بسيارند..